Sopot
Magia kurortu  
 
Ekscentryczny pięknoduch o artystycznej duszy.
Romantyczny introwertyk. Rewolucjonista. Hulaka. Ale też klasyczny mieszczuch i supersnob. Sopot ma wiele twarzy.

Niezwykła atmosfera jedynego w Polsce miejskiego kurortu z pewnością łączy się z jego położeniem. W pół drogi między mieszczańskim Gdańskiem a nowobogacką Gdynią, Sopot jest naturalną strefą pograniczną. To bufor między dwiema metropoliami, reprezentującymi dwa różne style życia. Hotele o szlachetnych (i statecznych) elewacjach sąsiadują tu z wywrotowymi klubami, a oferujące pełen przekrój światowych apelacji winiarnie ze składzikami akcesoriów dla palaczy marihuany. Kariera kurortu zaczęła się wiosną 1808 roku. Wtedy to w Sopocie, który był wówczas rybacką wsią, przenocował lekarz napoleoński Jerzy Haffner. To musiała być wyjątkowa noc, bo oczarowany okolicą Haffner postanowił się do Sopotu... przeprowadzić. Wydzierżawił od władz miasta kilka wydm, ściągnął inwestorów. W Sopocie pojawiła się uzdrowiskowa infrastruktura: Zakład Kąpielowy z kabinami do zażywania kąpieli w solance pompowanej z Bałtyku, wyposażonymi w wanny z fajansu, miedzi i drewna oraz Dom Zdrojowy z restauracją, salą bilardową i salą na tańce. Niestety, żaden z oryginalnych budynków nie przetrwał do dziś. Zakład Kąpielowy służył kuracjuszom tylko przez kilkadziesiąt lat i został zastąpiony przez okazały Zakład Balneologiczny. Dom Zdrojowy przeszedł kilka metamorfoz. Definitywną, gdy został spalony przez Rosjan w 1945 roku, a w jego pozostałościach urządzono dyskotekę. Pękata bryła Zakładu Balneologicznego jest dziś częścią szpitala reumatologicznego. Warto zajrzeć do środka, by obejrzeć witrażowe sklepienie z herbem miasta (biała mewa ze srebrnym dorszem w pazurach) albo wejść na wieżę widokową z widokiem na Sopot. Stojący przed Zakładem oszklony grzybek-aerozol rozpyla w powietrzu kropelki leczniczej wody ze źródła Św. Wojciecha, której sopocianie używają… do kiszenia ogórków.  

Tekst Marta Sapała

żródło : Miesięcznik VOYAGE numer 01 2007 (102)